Zo is het nu

Zucht, steun. Zo’n dag die anders verloopt dan ik had gepland. Waarbij ik voortdurend word afgeleid. Waarbij alles prioriteit lijkt te hebben en er van alle kanten beroep op me wordt gedaan. Zo’n dag van achter de laptop met mijn telefoon bij de hand, omdat ik voor mezelf wat dingen wil doen en afhandelen, maar waar ik niet aan toe kom omdat ik ‘beschikbaar’ ben. Zo’n dag waarin het dan niet lukt om me focussen, omdat ik bezig ben alle ballen tegelijk in de lucht te houden. Ik dacht dat ik zo’n dag achter me had gelaten toen ik de ommezwaai maakte van redactiemanager naar massagetherapeut. Voorheen was het altijd eerst de ander, dan ik zelf. En oh, wat heb ik die aangekeken de laatste jaren. Zo leerde ik vaker ‘niet thuis’ te geven als er een beroep op me werd gedaan. Wat me overigens niet in dank werd afgenomen. En zeker niet de manier waarop, want ik was een ster in struisvogelpolitiek en verdween soms voor een ander compleet van de radar. Maar niet thuis geven was nodig om in mij de balans te herstellen. Net zoals je in het vliegtuig bij een calamiteit eerst bij jezelf het zuurstofmasker op moet zetten, en dan pas bij je kinderen. Inmiddels geef ik beter aan wanneer ik behoefte heb en aandacht geef aan ruimte voor mezelf.
Vandaag is er dus toch weer zo’n dag waarop ik ‘aan’ sta. Zucht, steun. Ik leg me er maar bij neer, want verzetten voedt alleen maar onrust in mij, weet ik nu. Het laat me bezig zijn dat ik het anders wil en dan lukt het me helemaal niet meer om te focussen. Zulke dagen horen er misschien gewoon bij. Alleen al dit inzicht geeft ruimte. Ik geef me over… voor nu.