Silence gives answers – Rumi

In deze tijd is meditatie of stilte voor iedereen essentieel. Anders word je meegenomen in de turbulentie. Dat maakt dat je stil begint, hoor ik mijn therapeut/leraar Jaap Voigt zeggen, en hij geeft me op mijn verzoek een geleide meditatie mee. Ik weet het, ik heb het nodig om in de stilte te kunnen zijn. Het brengt mijn lichaam en mijn gedachtes tot rust. En toch doe ik het niet. Wat is dat toch? Waarom kan ik niet ’s ochtends opstaan en gaan mediteren? Waarom kan ik wel eerst koffiedrinken, douchen, tandenpoetsen, ontbijten als vast ritueel en voeg ik daar niet een meditatie en een paar yoga-oefeningen aan toe om de dag mee te starten. Alsof mijn ochtendritueel (en dan vooral de volgorde) zo’n goeie is. Ik kan allerlei excuses verzinnen, maar weet dat ik mezelf daarmee voor de gek houd. Het ontbreekt me aan motivatie en discipline, denk ik. Maar toch, motivatie heb ik wel, want ik wil het toch? Of ik iets willen iets anders dan gemotiveerd zijn? Niet nadenken, gewoon doen, zegt een stemmetje in mij. Is dat de stem van de discipline? Ja, was het maar zo makkelijk om daarnaar te luisteren. Dan deed ik het wel. Vluchtgedrag natuurlijk, deze reactie. En zo vliegen mijn gedachtes alle kanten op, zoekend naar het antwoord. Misschien ga ik er nu toch maar voor zitten. ‘Silence gives answers’, aldus de 13e -eeuwse en nog steeds zo populaire dichter en filosoof Rumi. Zal hij gelijk hebben?